ΕΝΑ ΝΕΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΑΝΚ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΜΕ ΤΙΤΛΟ *Ο ΙΣΚΙΟΣ ΤΩΝ ΠΛΑΤΑΝΙΩΝ*
ΠΟΙΗΣΗ
Ο ίσκιος των πλατανιών
(Αφιερωμένο)


Σε λίγες μέρες μας αποχαιρετά ο Αύγουστος
ο λαμπερός μήνας με τα τόσα καλά
αλλά και με τις αρνητικές πτυχές του
που σου προκαλούν θλίψη και σε πληγώνουν.
Όταν χάνεται ένας φίλος ή μία φίλη
από τα χρόνια της μάθησης και των αγώνων
νιώθεις πιο πολύ τον πόνο κατάστηθα
και το βαρύ του χρόνου χέρι να σε τσακίζει.
Κάποια ηλιοβασιλέματα μένουν στη μνήμη περισσότερο
καθώς χάνονται οι φίλοι σου όπως τα πλατανόφυλλα
που τα παρασέρνει ο σκληρός της ξενιτιάς άνεμος
πικραμένα πρόσωπα και δάκρυ πνιγερό
κάτω από συννεφιασμένους ξένους ουρανούς.
Σκιρτήματα ερωτικά από τα χρόνια της νιότης
και πάντα αποζητούσες τον ίσκιο των πλατανιών
καθώς στη σκέψη σου ερχόταν το χαμόγελό της
μα και πόσο γλυκό και οδυνηρό μαζί να δέχεσαι
στα μάτια σου και να σε καθηλώνουν τα δικά της μάτια
και ξαφνικά σαν το σύννεφο να χάνεται η μορφή της.
Πού να πήγαν και πού άραγε να βρίσκονται τώρα
αγαπημένες υπάρξεις που συνάντησες εκείνα τα χρόνια
στα αξέχαστα όπως λέγαμε σπιτικά πάρτι
και σκόρπισαν στις εσχατιές του κόσμου
αφήνοντας πίσω τους των γονιών τα ροζιασμένα χέρια
το δεντρολίβανο και το μυρωμένο του τόπου τους αγέρι.
Κι εσύ θα μείνεις και πάλι μόνος αυτή ήταν η ζωή σου
μα θα συλλογιέσαι ακόμα πιο βαθιά εκείνα τα όνειρα
που ποτέ δεν έγιναν πράξη κι εκείνα τα μάτια
που χαμογελάνε μες στα δικά σου και σε καρφώνουν
με τα καρφιά του ήλιου από τόσες ωραίες γυναίκες
που ήρθαν στο διάβα της ζωής σου μα πιο πολύ
κι από τον κάθε αποχωρισμό σε πληγώνει βαθιά
ο άστατος καιρός που ποτέ δεν έφερε την ανατροπή
για εκείνα που αγωνίστηκες και προσδοκούσες.
Ποίηση ΑΝΚ *ο ίσκιος των πλατανιών*
Πύργος Ηλείας 21 του ανέσπερου Αυγούστου 2026