ΤΟ ΝΕΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΑΝΚ ΜΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ *ΑΤΑΚΑΜΑ*
ΠΟΙΗΣΗ

Α τ α κ ά μ α
Φέτος όπως και πέρυσι ίσως και άλλες χρονιές
τα φύλλα των δέντρων μαράθηκαν πριν την ώρα τους.
Στο δρόμο συναντάμε γνωστούς και άγνωστους
με σημαδεμένα τα πρόσωπά τους από το χρόνο.
Έτσι και περάσει λίγος καιρός το διαπιστώνεις
και στον τόπο σου και όπου αλλού ξαναγυρίζεις
μετά από χρόνια στις πέτρες και τις ξερολιθιές
εκεί στους πρώτους έρωτες της ζωής σου.
Χρόνο το χρόνο λιγοστεύουν και οι φίλοι σου
και κάποιους άλλους τους γυρεύεις δίχως
να ξέρεις αν ζουν και πού βρίσκονται.
Διάβασα για μια έρημο σε ξένη χώρα μακρινή
που έχει να βρέξει εκεί πολλά χρόνια και είναι
το χώμα τόσο ξερό και σκληρό σαν την πέτρα.
Σκέφτεσαι αν μόνο εκεί υπάρχει τόση ξηρασία
και αν ο δικός σου τόπος είναι πιο ασφαλής.
Σκέφτεσαι τους ανθρώπους και τον εαυτό σου
τα δέντρα τα ποτάμια τους κάμπους τα βουνά.
Όπου και να κοιτάξουν τα μάτια μας αντικρίζουν
μια βαθιά μοναξιά σε ανέκφραστα πρόσωπα
και ερημικές καρδιές σα να μην υπάρχουν.
Η Ατακάμα τελικά δεν είναι καθόλου μακριά
βρίσκεται σε κάθε σημείο της ζωής μας
απλώνεται σαν κατάμαυρη καταχνιά παντού
και σκεπάζει αφόρητα την ίδια την ψυχή μας.
Ποίηση ΑΝΚ <<Ατακάμα>> – 3 του μεγαλοδύναμου
Οκτώβρη 2026 – Πύργος Ηλείας