ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΣΠΥΡΟ ΠΟΤΑΜΙΤΗ *** ΓΡΑΦΕΙ Η ΚΑΛΛΙΟΠΗ Ι. ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

Το ποίημα της Εβδομάδας
με τον ποιητή Σπύρο Ποταμίτη

Γράψει η Καλλιόπη Ι. Δημητροπούλου
Φιλόλογος, ποιήτρια, συγγραφέας
Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΠΥΡΟΣ ΠΟΤΑΜΙΤΗΣ
Ο Σπύρος Ποταμίτης (1955-2023) γεννήθηκε στην Ζάκυνθο, όπου ζούσε μόνιμα από τα 18 του χρόνια, όταν και επέστρεψε από την Αθήνα που πέρασε τα μαθητικά και εφηβικά του χρόνια.
Ασχολήθηκε με την πεζογραφία και την φιλοσοφία, κυρίως όμως με την ποίηση.
Από τις περισσότερες από 75 ποιητικές του συλλογές (25 από τις οποίες έχουν εκδοθεί) οι πιο γνωστές είναι: “Διαδρομές”, “Έκτη αίσθηση”, “Άγονη γραμμή”, “Δρομέας”, “Ευθεία γραφή”, “Ιδιωτική έξοδος”΄.
ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ
Νάναι λες η ώρα η καλή κει πέρα; Μυρίζουν τα χέρια
πράσινο σαπούνι κι αγιόκλημα. Δε αγγίζουν… Τίποτα
δεν μπορούν ν΄ αγγίξουν, τίποτα πάρεξ το αχνογάλαζο
μόλις βραδιάζει και πιάνουν το τραγούδι. Μετά σιωπή
μ΄ όλα τα χρώματα της μοναξιάς στο ανθισμένο βάζο
πάνω απ΄ την πίκρα και τον καημό, πάνω από τα έρμα
που συνωμοτούν με των ιβίσκων τα ολοκόκκινα γέλια
πάνω απ΄ την αρματωσιά που κρέμεται στον πλάτανο
με τη σοφή της γενειάδα και τις τρύπιες της αρβύλες,
πάνω απ΄ τ΄ αγκάλιασμα των παιδιών που αδημονούν
κρύβοντας στις τσέπες τους χρόνο ξανθού παξιμαδιού
και των κοριτσιών τις μακριές πλεξούδες που δένουν
τα όνειρα, όπως δένει η αγραπιδιά τους καρπούς της…
Πάνω στο τραπέζι το ψωμί, λίγα πιάτα αδειανά, η σκιά
της μάνας που καρτερεί να σβήσει το τσουκάλι κι η ηχώ
της αξίνας που τσαπίζει το χώμα όπως ο άνεμος το κύμα
και το κοχυλένιο καράβι πλάι στο κοντυλένιο κορμί της
αταξίδευτο που στολίζει χρόνια τούτο το σπιτικό λιμάνι.
Βαστάει από νωρίς νοτιάς. Τα τζάμια θολά κι η αλλαξιά
υγρή του νοικοκύρη κι η ανάσα της Ανδρονίκης απαλή
όπως τα ροδισμένα μάγουλά της κι η ουρά του σκύλου
νωχελική καθώς σιμώνει γλυκά η ώρα του μεσημεριού.
Ύστερα τα κεντίδια του εσπερινού με την Ανδρονίκη
στα πόδια του πατέρα της το πιο όμορφο απ΄ όλα τους
κι αυτή η μέλισσα στο μπουκέτο με τ’ αγριολούλουδα
ξεχασμένη, όπως ο μόχθος της μέρας στο χαμόγελό τους.
Νάναι λες η ώρα η καλή κει πέρα; Μοσχοβολάει ο κόσμος
ιστορίες καθημερινές των ανθρώπων που ονειρεύονται…
(10-8-2016)
ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ
Ο Ζακυνθινός ποιητής Ποταμίτης Σπύρος είναι γνωστός για την ικανότητά του να αποτυπώνει την ανθρώπινη ευαισθησία και τις απλές, καθημερινές αλήθειες της ζωής.
Αν και το ποίημα μιλά για μια γενικότερη ελληνική επαρχία, η λεπτή ευαισθησία, η μουσικότητα της ροής και η αγάπη για τη φύση (αγιόκλημα, αγραπιδιά, ιβίσκοι) κουβαλούν κάτι από τη ζωντανή παράδοση της πατρίδας του, της Ζακύνθου
Το κείμενο λειτουργεί σαν ένας ζωγραφικός πίνακας του νεοελληνικού βίου, όπου η πίκρα και ο καημός ξεπερνιούνται από την ομορφιά των απλών πραγμάτων. Η επαναλαμβανόμενη ερώτηση «Νάναι λες η ώρα η καλή κει πέρα;» μετατρέπει το ποίημα σε μια τρυφερή ευχή για έναν κόσμο που, παρά τις δυσκολίες, συνεχίζει να μοσχοβολά «ιστορίες των ανθρώπων που ονειρεύονται».