Το διήγημα του συγγραφέα λογοτέρχνη Κώστα Ιω. Περδίκη με το θρυλικό *αλφαβητάριο* της Α΄τάξης!

Ημερομηνία: 27-06-2022

 

                   Αντίλαλοι Λόγου

                                                  & Τέχνης

 

                                 Γράφει ο συγγραφέας λογοτέχνης Κώστας Ιω. Περδίκης

 

                                Η πρώτη μέρα

 

Το σχολείο, το Δημοτικό, άρχιζε αν θυμάμαι καλά, τότε, στις 21 Σεπτεμβρίου. Μαζί με το σχολείο άρ­χιζαν και τα πρω­τοβρόχια. Μέναμε ακόμη στο εξοχικό μας σπιτάκι, στον Πα­λιόκαμπο.

Εκείνη τη μέρα η μάνα μας, πρωί-πρωί, μας ετοί­μασε εμένα και την αδελφή μου για το σχολείο. Φό­ρεσα την απαραίτητη μπλε ποδιά με το στρογγυλό άσπρο γιακαδάκι, που εκείνη, άριστη μοδίστρα, έγκαιρα μου είχε ράψει.

Για μένα θα ήταν η πρώτη μου μέρα στο σχολείο. Η αδελφή μου θα πήγαινε στην τρίτη τάξη και τις πρώτες μέρες θα φό­ραγε την περσινή της ποδιά.

Μας ξεπροβόδισε με φιλιά, λέγοντάς μας, όταν σχολά­σουμε, να πάμε στο πάνω σπίτι μας, στην πόλη, όπου θα πατά­γανε τα σταφύλια. Ήταν η εποχή του τρύγου.

Το Δημοτικό στεγαζόταν, τότε, σε ένα διώροφο σπίτι, λίγο πιο πάνω από το Γυμνάσιο. Η «πρώτη» τάξη έκανε μάθημα σε μια αίθουσα του ισογείου, στο πίσω μέρος του κτιρίου.

Δεν θυμάμαι πολλά πράγματα από εκείνη την πρώτη μέρα στο σχολείο. Θυμάμαι όμως καλά ότι πια­σμένοι από τους ώμους με ένα άλλο παιδί, που εκεί πρωτογνώρισα, τον Τάση, βολτάραμε στο προαύ­λιο τραγουδώντας ένα τραγούδι της επο­χής που είχε σαν ρεφρέν:

«Παναγιά μου ένα παιδί, θα μου φύγει το καφάσι».

Σχολάσαμε και όπως μας είχε πει η μάνα μας, πή­γαμε κατ΄ ευθείαν στο πάνω σπίτι. Εκείνη, μόλις μας βλέπει στο έμπα της αυλής, σκουπίζοντας τα βρεγ­μένα της χέρια στην ποδιά της, τρέχει να μας προϋ­παντήσει.

Μας αγκαλιάζει και τα δυο και ακούω να λέει, απευθυνό­μενη σε μένα:

«Πω-πω, το αγόρι μου μοσχοβολάει γράμματα».

Θα φανεί ίσως περίεργο. Ακόμη και σήμερα θέλω να πι­στεύω ότι τότε μου είχε πει την αλήθεια…

 


Ροή