Η ΕΚΛΕΚΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΔΑ ΜΑΣ ΛΙΤΣΑ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ – ΣΤΙΧΟΥΡΓΟ ΣΠΥΡΟ ΖΑΧΑΡΑΤΟ

Το ποίημα της εβδομάδας
«Η ύπαρξή σου»

Γράφει η Καλλιόπη Ι. Δημητροπούλου
Φιλόλογος, ποιήτρια, συγγραφέας
Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΠΥΡΟΣ ΖΑΧΑΡΑΤΟΣ
Ο ποιητής και στιχουργός Σπύρος Ζαχαράτος γεννήθηκε το 1951 στην Κεφαλληνία. Αποφοίτησε από το Κοργιαλένειο Λύκειο Αργοστολίου. Από το 1973 ζει στην Αθήνα. Σπούδασε παρασκευαστής φαρμάκων και για βιοπορισμό σταδιοδρόμησε στα πετρελαιοειδή. Έχει βραβευθεί σε ποιητικούς διαγωνισμούς και ιδιαίτερα σε διαγωνισμούς στίχου για τραγούδι. Συνεργάστηκε με σημαντικούς συνθέτες και τραγουδιστές.
Είναι μέλος του Δ.Σ. της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών (Ε.Ε.Λ.), του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός, της Εταιρίας Λογοτεχνών Νοτιοδυτικής Ελλάδας, και της Ένωσης Μουσικών Στιχουργών Ελλάδος (ΕΜΣΕ).
Μέσα δεκαετίας του 1960 στην Κοργιαλένειο βιβλιοθήκη ανακαλύπτει τους Αγίους της ποίησης. Διαλεχτοί φιλόλογοι του δίνουν τα κλειδιά για κόσμους μαγικούς. Έτσι αρχίζει η περιπέτεια της γραφής. Έκτοτε δημιουργεί συνεχώς, εργάτης των λέξεων, της εμπειρίας μαθητής.
Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές:
Σταλαγμίτες (1987), Αίνος
Καταφύγιο (1991), Αίνος
Ανασκαφές (1997), Αίνος
Φύλακας φυλαχτών (2015), Οδός Πανός
Ερήμην, ερημία (2017), Οδός Πανός
Στη φλούδα της καρδιάς (2019), Οδός Πανός
Αρκετά ποιήματά του μελοποιήθηκαν από μεγάλους συνθέτες όπως ο Λουκιανός Κηλαηδόνης, ο Μίμης Πλέσσας, ο Τάκης Σούκας, Σπύρος Σαμοΐλης, Θωμάς Μπακαλάκος, Μιχάλης Τερζής, και ερμηνεύτηκαν από την Άλκηστη Πρωτοψάλτη, την Καίτη Χωματά, τον Ναπολέοντα Κουτουλάκη, τον Βασίλη Πάτσιο κ.ά.
Η ύπαρξή σου
Η ύπαρξή σου,
το ελάχιστο ψηφιδωτό
της μνήμης μου.
Η ανάσα σου
αντίστιξη στη φθορά.
Η γεωμετρία του κορμιού σου,
νικάει τη γεωμετρία της σιωπής
και τη σκουριά της πολιτείας.
Πόλη γερασμένη η μοναξιά μου,
πριν από εσένα.
Ελπίδα είχα
το βλέμμα ενός περαστικού,
την παρέα ενός αδέσποτου
και τη μελωδία ενός πουλιού!
Πριν από εσένα.
ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ
Το ποίημα του Σπύρου Ζαχαράτου κινείται γύρω από τη μεταμορφωτική δύναμη της παρουσίας του «άλλου» στη ζωή του ποιητικού υποκειμένου.
Στην αρχή, η ύπαρξη του αγαπημένου προσώπου παρουσιάζεται ως κάτι μικρό αλλά ουσιαστικό («ελάχιστο ψηφιδωτό της μνήμης»), που όμως αποκτά μεγάλη σημασία.
Η «ανάσα» λειτουργεί ως αντίσταση στη φθορά, άρα η παρουσία του άλλου συνδέεται με ζωή, ανανέωση και αντίσταση στον χρόνο.
Η «γεωμετρία του κορμιού» που νικά τη «γεωμετρία της σιωπής» και τη «σκουριά της πολιτείας» δηλώνει πως το ανθρώπινο, το ζωντανό και το ερωτικό υπερισχύει του άψυχου, του αστικού και του φθαρμένου. Η πόλη και η μοναξιά ταυτίζονται: είναι παλιές, κουρασμένες καταστάσεις που προϋπήρχαν της σχέσης.
Στη συνέχεια, γίνεται αντίθεση ανάμεσα στο «πριν» και το «μετά». Πριν από την έλευση του άλλου, η ελπίδα ήταν φτωχή και τυχαία: ένα βλέμμα περαστικού, ένα αδέσποτο, ένα πουλί. Δηλαδή στιγμιαίες, επιφανειακές παρηγοριές.
Το ποίημα εκφράζει τη λύτρωση από τη μοναξιά και την υπαρξιακή φθορά μέσω της αγάπης. Η παρουσία του άλλου δεν είναι απλώς σημαντική· είναι αναγεννητική.