*ΣΑΝ ΑΣΤΡΙΚΟ ΝΕΦΕΛΩΜΑ* ΤΟ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΣΤΗΝ *ΑΥΓΗ* ΠΥΡΓΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΗΡΑ ΑΛ. ΚΑΖΟΓΛΗ
Το Χρονογράφημα της Δευτέρας
με την Ήρα Αλ. Κάζογλη

Σαν αστρικό νεφέλωμα
Σε μια εποχή τραυματισμένη από τα γύρω μας δράματα, κάποιες ειδήσεις είναι δύσκολο να τις διαχειριστεί κανείς. Απίστευτα σκληρές, που προτιμά κανείς να μη μιλήσει γι’αυτές. Κι όμως υπάρχουν, έγιναν.
Δυο έφηβες προτίμησαν από τη ζωή που ανοιγόταν μπροστά τους το θάνατο και βούτηξαν από την ταράτσα πολυκατοικίας στο κενό. Απίστευτο και πολύ βαρύ. Πολλά ειπώθηκαν, για τον κόσμο που μεγαλώνουν τα νέα παιδιά, για τους δύσκολους και απαιτητικούς ρυθμούς της εποχής, για τις πανελλήνιες εξετάσεις που πλησιάζουν. Για τους γονείς.
Η ουσία όμως είναι πως αυτά τα κορίτσια αρνήθηκαν τις μέρες που έρχονταν. Ένιωσαν εξόριστες σ’ έναν κόσμο παράλογο, έριξαν στο κενό το σώμα σαν ένα ρούχο που πετάς και απέδρασαν, σαν αστρικό νεφέλωμα.
Η τραγωδία συνέβη δημόσια. Η θλίψη τους, τελείως ιδιωτική, μοναχική, σιωπηλή. ‘Αραγε μίλησαν σε κάποιον, κι αν ναι, άραγε τους άκουσε; Πρέπει ν’ ακούμε τα παιδιά, τους νέους, απλά να τους ακούμε. Χωρίς δογματισμούς και κριτικές. Να στέκουμε μάρτυρες βουβοί στον προβληματισμό για τη μοίρα που ζητά νόημα μέσα σ’ έναν κόσμο δύσκολο. Και κάποτε να τους κρατάμε το χέρι. Όχι για να τους κατευθύνουμε, αλλά για να τους βοηθάμε να στέκονται και να κοιτάζουν αυτοί το μέλλον που θέλουν να ζωγραφίσουν με τα δικά τους χρώματα.
Όταν οι λέξεις ανάγονται σε ζήτημα ζωής και θανάτου, γίνονται δεσμά της ελεύθερης συνείδησής τους και θέλουν ν’ αποδράσουν. Πρέπει να νιώθουν ευλογημένοι που υπάρχουν και όχι δέσμιοι της κριτικής. Να τους ακούμε περισσότερο. Απίστευτα σπουδαίος είναι ο διάλογος της ανθρώπινης ψυχής. Μια θλίψη που γιατρεύεται, κερδίζει μια ανθρώπινη ζωή. Κι αυτό είναι που έχει σημασία.
Η.Κ.