ΓΙΑ ΜΙΑ ΓΙΟΡΤΗ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΓΝΩΣΤΗ *** Ο ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟΣ ΕΠΙΛΟΓΟΣ *ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΑΓΑΠΗΣ ΜΕ ΧΑΜΟΓΕΛΟ* ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΤΗΝ *ΑΥΓΗ* ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΤΟ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ ΤΗΣ ΗΡΑΣ ΑΛ. ΚΑΖΟΓΛΗ
Το Χρονογράφημα της Δευτέρας
με την Ήρα Αλ. Κάζογλη

Μια γιορτή λιγότερο γνωστή
Την Κυριακή που μας πέρασε ήταν η γιορτή του πατέρα, μια μέρα αφιερωμένη σε όλους τους μπαμπάδες του κόσμου κατά αντιστοιχία με τη γιορτή της μητέρας. Μια γιορτή λιγότερο γνωστή, καλοκαιρινή, που στόχο έχει να δείξει ότι ο ρόλος του πατέρα είναι εξίσου σημαντικός με αυτόν της μητέρας, αν και πολύ συχνά στη σημερινή εποχή οι μπαμπάδες είναι σε δεύτερη μοίρα.
Ξεκίνησε από την Αμερική στις αρχές του περασμένου αιώνα, απαξιώθηκε για αρκετά χρόνια, αλλά τελευταία άρχισε πάλι να ακούγεται, έχοντας ένα συμβολικό χαρακτήρα γι’αυτόν που στηρίζει την οικογένεια παρέχοντας αγάπη, ασφάλεια και προστασία. Τουλάχιστον, έτσι πρέπει να είναι ο ρόλος του.
Παραβλέπεται ο ρόλος του καημένου του πατέρα από την κοινωνία μας, υπάρχουν διάφοροι λόγοι γι’αυτό, ίσως κυρίως γιατί οι περισσότεροι θέλουν να θεωρούν πως βρίσκονται και χωρίς αυτόν σε μια θέση σούπερ ασφάλειας, έτσι για να τονώσουν τον εγωισμό τους.
Τέλος πάντων, σημασία έχει η πραγματικότητα κι όχι η αισθητική ασάφεια μιας ακόμη γιορτής. Όσοι τους έχετε τους πατεράδες σας, τιμήστε τους με την αγάπη σας. Σε κάθε περίπτωση είναι αυτός που έφτιαξε το υλικό της ύπαρξής σας, μαζί με τη μητέρα. Για όσους δεν τους έχουμε, η μέρα λειτουργεί σαν μια αταξινόμητη νοσταλγία, κι οι αναμνήσεις μας είναι το μόνο φάρμακο στα τραύματα.
Η ζωή κάνει τις δικές της διαδρομές χωρίς σταματημό. Μέσα της βαθαίνουμε, ψάχνουμε, λέμε παράπονα, όνειρα, ευχαριστώ. Παλεύουμε να φτάσουμε κάπου. Επιστρέφοντας σε μια γιορτή λιγότερο γνωστή, για τον πατέρα, ίσως συμπληρώσουμε τυχόν κενά. Ίσως πάρουμε τις απαντήσεις που μας λείπουν. Ίσως απλώς ζήσουμε μια μέρα αγάπης με χαμόγελο.
Η.Κ.