<<ΘΑ ΚΡΑΤΗΣΩ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΕ ΤΗ ΧΑΡΗ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ...>> *** ΡΙΞΤΕ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ ΤΗΣ ΗΡΑΣ ΑΛ. ΚΑΖΟΓΛΗ ΚΑΙ ΘΑ ΔΕΙΤΕ ΟΤΙ ΕΧΩ ΔΙΚΙΟ!
Το Χρονογράφημα της Δευτέρας
με την Ήρα Αλ. Κάζογλη

Απόληξις θέρους
Κάπως παράξενο φαίνεται, παλιότερα τα καλοκαίρια διαρκούσαν περισσότερο. Χρόνο με το χρόνο τα καλοκαίρια μοιάζουν να μικρύνανε. Όχι στην ένταση της ζέστης και της ηλιοφάνειας, αλλά σε αυτή την αίσθηση της ανεμελιάς και της γαλήνης. Μια θάλασσα και γύρω να σαλεύουν ανενόχλητες οι μέδουσες, τα όστρακα στον αλμυρό τους κόσμο κι εμείς ξυπόλητοι να συντρίβουμε έννοιες και συλλογισμούς στην άμμο. Λείπει.
Ίσως μεγαλώνοντας να μην αντέχονται οι σκέψεις μέσα μας, οι απολογισμοί, τα σενάρια για το μέλλον και τα πάντα να γίνονται βάρος δυσβάσταχτο που αφανίζει κάθε νόημα του παρόντος.
Ίσως πάψαμε και ν’ αγαπάμε τον ήλιο, υποκύψαμε στα σενάρια του τρόμου για την επικινδυνότητα των ακτίνων του και ξεχάσαμε ότι όλη η ενέργεια μέσα μας υπάρχει από τις μικρές, καθημερινές δόσεις φωτός. Μάθαμε στο σκοτάδι κι ο ήλιος μας προκαλεί εγκαύματα.
Απόληξις θέρους πια η εποχή, κι αρχίσαμε να βαθαίνουμε στα σκοτάδια μας, καθώς η μέρα μικραίνει , και να ψάχνουμε για το επόμενο καλοκαίρι. Για πιλότο. Πλάθοντας σενάρια για το μέλλον, υποδεχόμαστε ένα φθινόπωρο που μοιάζει με καλοκαίρι αλλά δεν είναι. Το καλοκαίρι έφυγε, έγινε στάμπα, φωτογραφία, μία γοητευτική συνύπαρξη εικόνων. Μια ανάμνηση σαν Κυριακή που ήμασταν παιδιά.
Ας αγαπήσουμε ξανά τον ήλιο, έχουμε ανάγκη το φως του για να ξεφύγουμε από το μαύρο του σκοταδιού που κολλάει στα μάτια και καταλήγει στην ψυχή. Ας βρούμε μέσα μας ό,τι απέμεινε από το καλοκαίρι, λένε πως μπορεί να λειτουργεί σαν ένα βιολογικό αποθεματικό ψυχοσωματικής ανθεκτικότητας. Εγώ θα κρατήσω τη θάλασσα, με τη χάρη του ήλιου που χρωματίζει όμορφα όλους τους πιθανούς συνδυασμούς του μπλέ της και τη σκοτεινιά του βυθού της. Μαζί. Θ’ αδειάσω τις τσέπες μου απ’ τις πέτρες. Να τις γεμίσει ο καιρός που θάρθει.
Η.Κ.