ΤΟ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΣΤΗΝ *ΑΥΓΗ* ΠΥΡΓΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΗΡΑ ΑΛ. ΚΑΖΟΓΛΗ
Το Χρονογράφημα της Δευτέρας
με την Ήρα Αλ. Κάζογλη

Υπνωτισμός
Ζούμε απίστευτα πράγματα τις τελευταίες μέρες. Το ένα σοκ διαδέχεται το άλλο. Ο θάνατος του τελευταίου, πραγματικά, λαϊκού ειδώλου, όπως τον χαρακτήρισε μεγάλος μας μουσικοσυνθέτης, μας τάραξε όλους. Άλλους γιατί πράγματι τον αγαπούσαν, άλλους γιατί απλά τους συγκλόνισε το τέλος της ζωής ενός ανθρώπου με τόσο άδικο τρόπο. Για έγκλημα τελεσθέν δια παραλείψεως, παρέπεμψε η δικαιοσύνη τους δυο γιατρούς.
Ο κόσμος τον έκλαψε γιατί, κατά βάθος, ήταν αυτό που δεν μπορούσε, δεν τολμούσε ή δεν είχε τη δυνατότητα να γίνει ποτέ. Ένα είδωλο με τα δικά του μέτρα που μίλησε στην ψυχή των ανθρώπων. Σ’ άλλους, αρέσει, σ’ άλλους δεν αρέσει. Αλλά αυτό ήτανε.
Την ίδια ώρα, στην ελληνική κοινωνία άρχισε η παρέλαση φρικιών. Γιατροί που δεν είναι ακριβώς γιατροί, σαμάνοι που δεν ξέρουν καν τι σημαίνει η λέξη, υπνωτιστές, ένα πλήθος τσιρκολάνων που δρουν ανεξέλεγκτοι γενικά, και ειδικότερα απολαμβάνουν ένα είδος ιδιότυπης ασυλίας.
Δεν γνωρίζαμε, λένε οι ελεγκτικοί μηχανισμοί. Συναγελάζονταν όμως με το σκοτεινό κόσμο της υπόσχεσης της αιώνιας νεότητας, τον υπέθαλπαν, ενίοτε τον επισκέπτονταν κιόλας. Μια παρανομία σε κοινή θέα . Όλοι είναι συμμέτοχοι. Συμμέτοχοι σε μια απίστευτα σκοτεινή ιστορία που για να αποκαλυφθεί σε όλους μας έπρεπε κάποιος να πεθάνει. Με τρόπο τραγικό.
Άφωνοι, λοιπόν, παρακολουθούμε κάθε μέρα και μία αποκάλυψη. Μια απίστευτη παράσταση μιας εκούσιας κόλασης μέσα στην πόλη. Κι αναρωτιέται κανείς, μήπως, τελικά, όλα αυτά είναι αποτέλεσμα μαζικού υπνωτισμού των αισθήσεων της πραγματικότητας.
Μήπως υπνωτισμός έσβησε τη ζωή που προσπαθεί ν’ ακουστεί, τη μουσική που δεν ακούγεται, το είδωλό μας στον καθρέφτη. Τον θόρυβο του κινδύνου. Αν τον ακούγαμε, θα είχαμε πάρει τις αποστάσεις μας.
Η.Κ.