ΕΝΑ ΝΕΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΑΝΚ ** ΤΟ ΛΥΚΟΦΩΣ **
ΠΟΙΗΣΗ ΑΝΚ
το λυκόφως

Φεύγουν σιγά σιγά οι παλιοί μας φίλοι
έτσι απλά όπως βγαίνει και σβήνει ο ήλιος
πόνεσε τούτο τον τόπο βαριά η ξενιτιά
από ήλιο σε ήλιο κάποτε των αφεντάδων τα ζόρια
ψωμί πικρό κάτω από τον ήλιο και που
τον θεωρούσαμε
ότι είναι για όλους το ίδιο δίκαιος.
Ένας ένας που φεύγει για το μακρινό ταξίδι
κρατά νοερά στα χέρια του λίγη θαλασσινή άμμο
βαθυκόκκινη από μακρινή ανταύγεια ηλιοβασιλεμάτων
και από τη γέννα σου μέχρι το τέλος να πιστεύεις
ότι ο ήλιος βγαίνει εξίσου για όλους.
Ο καθένας και η καθεμιά σε όλες τις εποχές
αφήνονται στων γιασεμιών
τα μεθυστικά αρώματα και
τις νυχτιές να τριγυρνούν
για ασημένιες πανσελήνους.
Να τριγυρνούν σε απέραντους κήπους και βουνά
σε σταλακτίτες της μνήμης για έρωτες που έμειναν
στην αποβάθρα του χρόνου και η στάμνα δίχως νερό.
Μανάδες με τα παιδιά στην αγκαλιά και πατεράδες
με τις αξίνες στα χέρια και την πένα απροσκύνητη
στων ισχυρών τα άδικα κελεύσματα και όλοι
νόμιζαν και είχαν σαν δεδομένο
ότι ο ήλιος που λάμπει παντού
ανήκει δίκαια και ισότιμα σε όλους
μια τόση μεγάλη και αγιάτρευτη αυταπάτη.
Με πολέμους και ποταμούς από αίμα οι ισχυροί
τον κόσμο μοιράζουν και κόβουν τον ήλιο
στα μέτρα τα δικά τους.
Κι εσύ φτωχέ και έρμε ονειροπόλε τι έχεις να χάσεις
πάρε από το χέρι την αγαπημένη σου και άσε
την καρδιά σου να σε πάει όπου εκείνη θέλει
λόγια σοφά που άκουσα κάποτε απ΄ τον πατέρα μου.
Όλος ο κόσμος φλέγεται στο αίμα και την αδικία
πάρε από το χέρι την αγαπημένη σου και μείνετε
κάτω από ένα πλατανόδεντρο με αστροφεγγιά
φίλησέ την γλυκά στα χείλη και ψιθύρισέ της
ότι μπορεί ο ήλιος να φωτίζει τον κόσμο όλο
αλλά οι άνθρωποι ζουν στο σκοτάδι
διότι ποτέ δεν υπήρξε δικαιοσύνη.
Αντρέας Α. Καπογιάννης
Πύργος Ηλείας
30 του Απρίλη 2026