Το στέρνο της κοινωνίας αιμορραγεί: 45 μαχαιριές στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια *** Γράφει η Καλλιόπη Ι. Δημητροπούλου, Φιλόλογος – ποιήτρια – συγγραφέας
Το στέρνο της κοινωνίας αιμορραγεί: 45 μαχαιριές στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια

Γράφει η Καλλιόπη Ι. Δημητροπούλου
Φιλόλογος, ποιήτρια, συγγραφέας
Οι λέξεις πλέον στερεύουν. Όσες ποινές κι αν επιβληθούν από τη δικαιοσύνη, καμία δεν είναι αρκετή για να ξεπλύνει το αίμα της Βασιλικής. Η πρόσφατη τραγωδία της Καλαμάτας, η πρόσφατη γυναικοκτονία, δεν αποτελεί ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά το πρόβλημα μιας κοινωνίας που νοσεί βαθιά. Σαράντα πέντε φορές καρφώθηκε ο κυνισμός της εποχής μας πάνω σε ένα σώμα μόλις τριάντα εννέα χρόνων. Σαράντα πέντε φορές η λεπίδα που έσφαξε τη Βασιλική καρφώθηκε απευθείας στο στέρνο ολόκληρης της κοινωνίας μας.
Η δυσοσμία της σήψης επιστρέφει, για άλλη μια φορά, μέσα στους τέσσερις τοίχους ενός σπιτιού που από καταφύγιο μετατράπηκε σε κάτεργο. Το πιο εφιαλτικό είναι ότι η κτηνωδία αυτή εκτυλίχθηκε δίπλα σε αθώα παιδιά. Σε ένα περιβάλλον όπου η αγάπη βαφτίστηκε ζήλια, η ζήλια θεωρήθηκε ιδιοκτησία και το χάδι μετατράπηκε τελικά σε φονική λεπίδα. Αυτή η παραποίηση των συναισθημάτων κρύβει πίσω της έναν βαθιά νοσηρό ψυχισμό. Η ζήλια του θύτη δεν αποκωδικοποιείται σε αγάπη, αλλά στη σκοτεινή ανάγκη για εκμηδένιση του άλλου προκειμένου να τραφεί το δικό του «εγώ». Πρόκειται για μια εύθραυστη, ναρκισσιστική προσωπικότητα που δεν αντέχει την αυτονομία της συντρόφου. Κάθε χαμόγελο της γυναίκας, κάθε ανάσα ζωής, μεταφράζεται από τον θύτη ως «απειλή», ως «απιστία» και «προδοσία». Έτσι, επιστρατεύεται η χειραγώγηση και ο σταδιακός εγκλωβισμός του θύματος σε ένα αόρατο κλουβί, μέχρι η εμμονή να πάρει τη μορφή της τελικής, τυφλής βίας.
Η Βασιλική ήταν μια γυναίκα που αγαπούσε τη ζωή και τον χορό. Αντί για αυτό, βρέθηκε εγκλωβισμένη σε έναν γάμο δίχως αέρα, να παλεύει μόνη της με το απόλυτο κενό και τον τρόμο, απέναντι στον άνθρωπο που μετέτρεψε τις δικές του ψυχικές ανασφάλειες σε δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στο σώμα της. Μπροστά σε αυτή τη σφαγή, σπάσαμε σε χίλια κομμάτια και κανένα δικαστήριο δεν μπορεί να μας συναρμολογήσει ξανά. Η ανοχή μας και η δικαιολόγηση των κτητικών «εκρήξεων» μας καθιστούν συνένοχους στο ίδιο έγκλημα. Τίποτα δεν μπορεί να σκεπάσει τόση ντροπή, τίποτα δεν ξεπλένει τη συνειδησιακή μας αποτυχία.
Αν δεν γκρεμίσουμε τώρα τους τοίχους της γυναικοκτονίας, αν δεν κόψουμε το χέρι της ζήλιας που υψώνεται πριν γίνει λεπίδα, το αίμα της επόμενης Βασιλικής θα λεκιάζει για πάντα τα δικά μας χέρια.