ΤΟ *ΚΑΝΝΑΒΑΤΣΟ* ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΟΧΑΣΜΟΎ ΤΗΣ ΕΞ ΗΛΕΙΑΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ ΚΑΛΛΙΟΠΗΣ Ι. ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ
ΤΟ <<ΚΑΝΝΑΒΑΤΣΟ>> ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΟΧΑΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΞ ΗΛΕΙΑΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ ΚΑΛΛΙΟΠΗΣ Ι. ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ
“Καλοί μου συνοδοιπόροι στο κανναβάτσο της γραφής και της φιλίας, μετά από προτροπές, μάζεψα μερικά από τα φραγκμέντα μου και τα έσπρωξα στο φως. Ίσως τρυπώσουν σε κάποια ρωγμή γύρω μας. Βιώματα και σύγχρονοι ίλιγγοι, “μαστίγια”, αναστοχασμοί, η κοινωνία με τις ευάλωτες ή άνοιωθες υπάρξεις της, με τον ζόφο και την ομορφάδα της, είναι μερικά από τα νήματα που συνθέτουν το εκδοτικό μου “κανναβάτσο”. Ετέχθη και με την αρωγή των εκδόσεων “Δρόμων” και το Επίμετρο του ποιητή και διδάκτορα φιλολογίας του ΕΚΠΑ, Ηλία Στόφυλα.
Λένε, πως τα βιβλία είναι παιδιά. Λέω, είναι χέρια, είναι μαχαίρια, είναι πουλιά που ραμφίζουν, χαράζουν και φτερώνουν το μέσα μας. Ευγνώμων για όσα μου επιφυλάσσει ετούτο το “κανναβάτσο”!
Απόσπασμα από το βιβλίο:
Αν πέτρινο σπιτάκι στους κήπους της σελάνας ήμουν, κίτρινος λίβας θα τρύπωνε στα παράθυρα της ερημίας μου, θα ρουφούσε δύο σωληνάρια θλίψης και θα μουρμούριζε ένα τραγούδι σιγανό, σαν μοιρολόγι, να σφάζει κραατς και να αποκαθηλώνει κάθε ποτάμι γύρω μου που κατεβαίνει απελπισμένο και γδέρνει το πράσινο κανναβάτσο.
Αν παράθυρο με θέα στην ερημία ήμουν, θα έπαιζα ζάρια με τα λόγια της βροχής, θα τους χάριζα την τελευταία παρτίδα, θα τους άλλαζα διαδρομή, φερειπείν θα τα τραβούσα μέσα, στο μέσα μου, να τα στεγνώσω από το υδρόβιο τραύμα τους κι ύστερα λυτρωμένα από χίλιους θανάτους θα άρχιζαν σιωπηλά να φτιάχνουν συλλαβές πάνω στο πράσινο κανναβάτσο.