ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΙΚΑΡΟ – ΣΤΟ ΠΑΛΙΚΑΡΙ ΤΟΥ ΠΥΡΓΟΥ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ *** Του ΑΝΚ
Το ποίημα αυτό είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Πυργιώτη Ίκαρου Επισμηναγού Ιωάννη Μπλέσια

ΠΟΙΗΣΗ
ωδή στον Ίκαρο
Μια φωνή από τα παλιά φτάνει σε σένα
σαν ένα καράβι αφημένο στην τύχη του
την ακούς μαζί με τα κύματα του Ιονίου
σα να βγαίνει αγκομαχώντας από τα σπλάχνα
ενός θλιμμένου φθινοπώρου.
Πάντα έλεγες θέλω να πετώ ψηλά
τον πολύβουο κόσμο των αιθέρων να γνωρίσω
και από εκεί ψηλά μια σκέψη αν είναι μπορετό
πιο δίκαιες να γίνουν των ανθρώπων οι ζωές.
Τα παιδικά χρόνια τα ανέμελα σε ανοιχτούς ορίζοντες
και αργότερα η νιότη θαλερή και λαμπερή
κι εσύ συνέχεια να λες θέλω να πετώ ψηλά
ελεύθερος στης ελευθερίας το γαλάζιο στερέωμα
και να κοιτώ κατάματα τον ουρανό
πόσο ωραίο της πατρίδας μου το ηλιοβασίλεμα.
Έχεις τόσο χαρά που χαμογελάς στον ήλιο
κι εκείνος σου στέλνει αφειδώλευτα τις αχτίδες του
μα τώρα σαν κάποιο βιαστικό χαιρετισμό
σαν ένα αντίο ξαφνικό και απόκοσμο
που γίνεται τόσο σκληρά και σε πληγώνει
της αδόκητης μοίρας το αείφωτο στεφάνι
σ ΄εκείνη την παγερή του θανάτου στροφή
στο βουβό και ακίνητο μονοπάτι της μοναξιάς
για το στερνό ταξίδι να πετάξεις και πάλι ψηλά
στους καλόδεχτους ορίζοντες της αθανασίας.
Αντρέας Αυγ. Καπογιάννης – ΑΝΚ
Πύργος Ηλείας 7 του γοργόφτερου Σεπτέμβρη 2026