Διαβάστε στην *Αυγή* Πύργου το Χρονογράφημα της Δευτέρας με την Ήρα Αλ. Κάζογλη

Ημερομηνία: 09-05-2022

  Το Χρονογράφημα της Δευτέρας                                                      

                                               με την Ήρα Αλ. Κάζογλη

                                                 

                                             Το δικό μου τρένο

 

Αφορμή για τις αναμνήσεις και τη σύνδεση, μια μικρή είδηση στο διαδίκτυο, που μιλάει για τον πιο ήσυχο σταθμό του τρένου στον κόσμο. Βρίσκεται, λένε, στη Βρετανία, κι έχει κατά μέσο όρο μόλις έναν επιβάτη το μήνα. Δεν ήταν πάντα έτσι. Στις μέρες της δόξας του, κάθε μέρα δεκάδες εμπορεύματα διακινούνταν και εκατοντάδες επιβάτες χρησιμοποιούσαν τον σταθμό.

Η είδηση συνδέει το νήμα της αφήγησης και το μυαλό πηγαίνει στο δικό μας τρένο του Κατακόλου, που ονομάστηκε Κωλοσούρτης, τη δεύτερη γραμμή τρένου που κατασκευάστηκε στη χώρα. Ο Κωλοσούρτης διέσχιζε τους οικισμούς για να φτάσει στους δυο σταθμούς μεταφέροντας την πολύτιμη σταφίδα και πάρα πολλούς εργαζόμενους και τουρίστες, εκείνες τις εποχές της δόξας του. Διέσχιζε και το χτήμα του παππού μου, στην Κατακόλου.

Μικρά παιδιά, τότε, ο πατέρας μου και τ’ αδέρφια του, χάζευαν έκθαμβα το θηρίο που περνούσε αφήνοντας σύννεφα ατμού, φορτωμένο με ξένους, είδος ανθρώπων αξιοπερίεργο εκείνα τα χρόνια. Με τον μεγαλύτερο αδερφό του, συνέλαβαν το ευρηματικό σχέδιο δράσης. Πάνω σε ψηλά ξυλάκια κάρφωναν σύκα, σταφύλια και άλλα φρούτα που μάζευαν στο χτήμα και, καθώς το τρένο έκοβε ταχύτητα περνώντας μέσα από τα κατοικημένα χτήματα, τα πρόσφεραν στους τουρίστες που χάζευαν από τα παράθυρα, ζητώντας εις αντάλλαγμα ξένα γραμματόσημα για τη συλλογή τους, δυσεύρετα εκείνη την εποχή.

Έντεκα χρόνια τώρα λείπει ο πατέρας μου, αυτό το έντεκα ως αριθμός απλωμένο μοιάζει σαν γραμμές τρένου ατελείωτες, ένα βολικό άλλοθι για την απουσία, γραμμές αιώνιες, χωρίς χρόνο.

Η πολυτελής σκιά του χρόνου πέφτει κάθετα στα μάτια και δε βλέπω πού αρχίζουν και πού τελειώνουν, ο πόνος γυμνό καλώδιο, αν το αγγίξεις καίγεσαι.

Στέκομαι, λοιπόν, στις γραμμές του τρένου μου μέχρι να μου επιτραπεί η διέλευση. Δε θέλω όμως να φύγω. Δεν ξέρω αν μπορώ. Τη νύχτα ξύπνησα κι είδα το τρένο νάρχεται, όμως δεν σταμάτησε. Κι όπως έφευγε, άφησε μια φαρδιά γραμμή φωτός που σε περνούσε απέναντι.

                                                                                                                             Η.Κ.

 


Ροή