ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ *** ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΔΗΜΗΤΡΑ ΑΓΓΕΛΟΥ *** ΓΡΑΦΕΙ Η ΚΑΛΛΙΟΠΗ Ι. ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

Το ποίημα της Κυριακής
Με την ποιήτρια Δήμητρα Αγγέλου

Γράφει η Καλλιόπη Ι. Δημητροπούλου
Φιλόλογος, συγγραφέας, ποιήτρια
Η ποιήτρια Δήμητρα Αγγέλου
Η Δήμητρα Αγγέλου είναι μία από τις πιο αξιόλογες και βραβευμένες φωνές της σύγχρονης ελληνικής ποίησης.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1984, όπου ζει και εργάζεται μέχρι σήμερα.
Έχει σπουδάσει Βιολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Το 2014 τιμήθηκε με το Βραβείο Ποίησης «Μαρία Πολυδούρη» για την πρώτη της ποιητική συλλογή.
Η γραφή της χαρακτηρίζεται από έντονο συνειρμικό ρυθμό, υπαρξιακή αναζήτηση και μια ωμή αλλά βαθιά ευαίσθητη ματιά στον σύγχρονο κόσμο.
Έργα της:
- Στάζουν μεσάνυχτα(Εκδόσεις Μελάνι, 2013)
- Χέρια παλίρροιας(Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2015).
- Σπασμένα άλογα(Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2017) –
- Ημερολόγια μελισσιού(Εκδόσεις Σμίλη, 2020).
- Στόμα βροχερό(Εκδόσεις Σμίλη, 2023).
- Για όσους πήγανε αλλού να γεννηθούνε(Εκδόσεις Σμίλη, 2025).
Το ποίημα:
Συμβουλές για την ψυχική υγεία
Μην αφήνεις τα πράγματα να χρονίζουν.
Ό,τι παλιώνει, βρωμίζει,
ό,τι βρωμίζει, μυρίζει
κι αν μυρίσει, δεν μαζεύεται η μυρωδιά.
Να πετάς τα παλιά ρούχα,
να πλένεις τα πιάτα αμέσως μετά το φαγητό,
να μην αφήνεις τασάκια γεμάτα.
Να ανοίγεις τα παράθυρα το πρωί
να μπαίνει αέρας,
ακόμη κι αν κάνει κρύο,
ακόμη κι αν έξω έχει πόλεμο.
Κυρίως, να μην αφήνεις τη σιωπή να μεγαλώνει.
Η σιωπή είναι σαν το νερό στο βάζο,
αν δεν το αλλάξεις, σαπίζουν τα λουλούδια
και μετά,
όταν πας να τα πιάσεις,
σου μένουν τα κοτσάνια στο χέρι.
Για το ποίημα
Η ποιήτρια χρησιμοποιεί την καθημερινότητα για να μιλήσει για τον εσωτερικό μας κόσμο. Το ποίημα λειτουργεί ως ένας οδηγός επιβίωσης απέναντι στην κατάθλιψη, τη συναισθηματική αδράνεια και τον ψυχικό μαρασμό.
Χρησιμοποιεί απλές, χειρωνακτικές δουλειές του σπιτιού ως ψυχολογικές μεταφορές. Τα άπλυτα πιάτα, τα γεμάτα τασάκια και τα παλιά ρούχα συμβολίζουν τα ανεπεξέργαστα συναισθήματα, τα απωθημένα, τις εκκρεμότητες και τα ψυχικά «απόβλητα» που μαζεύουμε μέσα μας. Αν αφήσεις τα προβλήματα, τις τραυματικές εμπειρίες ή τις κακές σκέψεις να συσσωρευτούν χωρίς να τις αντιμετωπίσεις (χωρίς να τις «πλύνεις» ή να τις «πετάξεις»), αυτές σαπίζουν και δηλητηριάζουν ολόκληρη την προσωπικότητα. Το ανοιχτό παράθυρο συμβολίζει την άρνηση της απομόνωσης. Η ποιήτρια τονίζει ότι όσο σκληρή, εχθρική ή πολεμική κι αν είναι η πραγματικότητα γύρω μας, η λύση δεν είναι να κλειστούμε στο σκοτάδι. Το άνοιγμα στον αέρα συμβολίζει την ανάγκη για ανανέωση, καθαρή σκέψη και διατήρηση της επαφής με το περιβάλλον.
Το πιο δυνατό σημείο του ποιήματος βρίσκεται στο κλείσιμο. Η σιωπή εδώ δεν είναι η ηρεμία, αλλά η έλλειψη επικοινωνίας, το κλείσιμο στον εαυτό μας, η αδυναμία ή η άρνηση να εκφράσουμε τον πόνο μας. Η σιωπή παρομοιάζεται με το στάσιμο νερό σε ένα βάζο. Αν δεν αλλάζεις το νερό (αν δεν μιλάς, αν δεν ανανεώνεις τις σκέψεις σου), τότε τα λουλούδια (η ψυχή, οι σχέσεις, η ζωντάνια) σαπίζουν. Η κατάληξη είναι τραγική: όταν τελικά αποφασίσεις να αντιδράσεις, είναι αργά, καθώς «σου μένουν τα κοτσάνια στο χέρι», η φθορά δηλαδή έχει ολοκληρωθεί.
Το ποίημα καταφέρνει και απομυθοποιεί την ψυχική φροντίδα. Δεν μιλάει με ακαδημαϊκούς ή βαρύγδουπους όρους, αλλά δηλώνει ότι η ψυχική υγεία κρίνεται στις μικρές, καθημερινές πράξεις. Είναι μια άμεση προτροπή για δράση, έκφραση και επικοινωνία πριν η εσωτερική σήψη γίνει μη αναστρέψιμη.