Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΧΩΡΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟ ΝΙΚΗΦΟΡΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ *** ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΜΩΣ ΚΑΙ Η ΑΛΛΗ ΟΠΤΙΚΗ ΓΩΝΙΑ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΑΠΟΔΙΔΕΙ Η ΠΕΝΑ ΤΗΣ ΗΡΑΣ ΑΛ. ΚΑΖΟΓΛΗ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ *ΑΥΓΗ* ΠΥΡΓΟΥ
Το Χρονογράφημα της Δευτέρας
με την Ήρα Αλ. Κάζογλη

Το πένθος δεν τους ταιριάζει
Και να πού φτάσαμε στις μέρες της εθνικής μας επετείου του “ΟΧΙ”, και στην ανάμνηση μιας άλλης εποχής, που όλα ήταν κάπως διαφορετικά από τις μέρες μας. Προς τιμήν της επετείου, θα γίνουν γιορτές και θα παραστούν επίσημοι.
Σ’ ένα σχολείο, οι υπεύθυνοι καθηγητές είπαν πως δεν ταιριάζουν παραδοσιακοί ελληνικοί χοροί στη σχολική γιορτή, γιατί αυτή η γιορτή της 28ης Οκτωβρίου είναι πένθιμη. Και τα δεκαεπτάχρονα παιδιά, που ήθελαν να τιμήσουν χορεύοντας λεβέντικα την επέτειο της γενναιότητας, δεν θα το κάνουν. Η γιορτή είναι πένθιμη, τους είπαν.
Η στήλη διαφωνεί. Δεν ξεκίνησαν με πένθος οι άνθρωποι τότε να πολεμήσουν. Έγιναν πελώριοι, δίχως φόβο για το θάνατο, με μια λάμψη αλλιώτικη στα μάτια. Έφυγαν να γίνουν ήρωες, και στους ήρωες δεν ταιριάζει το πένθος.
Το πένθος δεν ταιριάζει στη γιορτή αυτή. Μια τέτοια μέρα γιορτάζουμε τη γενναιότητα, την έναρξη του πολέμου, την επιθυμία να σηκώσουμε τη σημαία μας ψηλά. Οι στρατιώτες μας δεν ήταν θύματα να τα θρηνήσουμε, μα ήρωες που ξεπερνούν τον θάνατο. Κι έγιναν οι Έλληνες σελίδες έπους, ποιήματα, τραγούδια. Έγιναν ιστορία.
Πολλά χρόνια πέρασαν, κι η ζωή για τον καθένα μας μοιάζει ο δικός του, προσωπικός πόλεμος. Και καθετί που ξεπερνά μοιάζει με τον δικό του, προσωπικό ηρωισμό, τη δική του νίκη ή ήττα, το δικό του συναίσθημα.
Μα το πένθος δεν έχει θέση στη μνήμη των ηρώων. Η μνήμη των ηρώων είναι γιορτή, είναι το φως που έρχεται στα μάτια πέρα από ερμηνείες και βεβαιότητες. Στο κάτω κάτω, ας αφήσουμε τα παιδιά να το νιώσουν όπως εκείνα θέλουν. Σαν γιορτή της γενναιότητας. Έτσι ταιριάζει να θυμόμαστε τους ήρωες.
Η.Κ.