ΠΟΙΟ ΝΑΝΑΙ ΑΡΑΓΕ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ? *** ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΕΞΟΧΟ ΜΕΘΕΟΡΤΙΟ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ ΤΗΣ ΕΚΛΕΚΤΗΣ ΜΑΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΔΑΣ ΗΡΑΣ ΑΛ. ΚΑΖΟΓΛΗ ΣΤΗΝ *ΑΥΓΗ* ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ
Το Χρονογράφημα της Δευτέρας
με την Ήρα Αλ. Κάζογλη

Η απόλυτη βεβαιότητα της ύπαρξης
Ο Ιανουάριος είναι αγαπημένος μήνας της στήλης, ο μήνας των γενεθλίων, αλλά και της βαθιάς εσωτερικής περισυλλογής. Είναι ζήτημα προσωπικής νοητικής λειτουργίας όταν στοχάζεσαι πως τα γενέθλια, που σε αντίθεση με την ονομαστική εορτή είναι μια υπόθεση πιο ιδιωτική, πιο εσωτερική, είναι μια γιορτή ελεύθερης βούλησης. Επιλέγεις πώς θα τα γιορτάσεις και πώς θα επεξεργαστείς τις απορίες σχετικά με το μυστικό της σημαντικότητας της ύπαρξης. Ή της ασημαντότητας, η επιλογή είναι ελεύθερη.
Και κάπως έτσι έρχεται στο νου μια ιστορία. Κάποτε, λέει ο μύθος, ένας Βασιλιάς επισκέφθηκε τον κήπο του και είδε πως πολλά δέντρα και λουλούδια μαραίνονταν. Αποφάσισε να μάθει το γιατί και άρχισε να τα ρωτάει. Κι επειδή στους μύθους και τα άψυχα έχουν φωνή, του αποκρίθηκαν.
Η βελανιδιά του είπε πως ζηλεύει που δεν μπορεί να είναι τόσο ψηλή όπως το πεύκο. Το πεύκο του είπε πως ξεραίνεται γιατί δεν μπορεί να έχει σταφύλια όπως η κληματαριά. Η κληματαριά του είπε πως ζηλεύει που δεν έχει κι αυτή λουλούδια. Βρήκε μόνο τις ντάλιες του να εκπέμπουν άρωμα και ομορφιά. Όταν τις ρώτησε πώς μόνο αυτές είναι φρέσκες και ζωντανές, αυτές του απάντησαν ότι δεν ζήλεψαν κανένα άλλο φυτό κι αποφάσισαν να είναι αυτό που είναι. Ξεχωριστές.
Τελικά, ίσως αυτό να είναι το μυστικό της ύπαρξης. Αυτό που κάνει κι έναν άνθρωπο σημαντικό, η απόλυτη βεβαιότητα της μοναδικότητάς του και η επίδραση που η ιστορία του προκαλεί στους ανθρώπους. Όπως η κάθε ιστορία των ανθρώπων που ζουν υποδυόμενοι με επιτυχία τον εαυτό τους χωρίς τον συντετριμμένο θαυμασμό του φθόνου.
Κάπου διάβασα πως η ζωή είναι ο δικός μας υπέροχος πόλεμος. Έτσι θα’ναι. Κι οι μάχες που κερδίζουμε, είναι η υπέροχη, προσωπική, απόλυτη βεβαιότητα της ύπαρξής μας. Και τότε δεν μας λείπει τίποτα.
Η.Κ.