Μια ωραία και συγκινητική περιγραφή για το τρένο της παλιάς εποχής από τον Κώστα Ι. Περδίκη

Ημερομηνία: 05-06-2022

                     ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ

                                            Λόγου και Τέχνης

                                                   Γράφει ο λογοτέχνης συγγραφέας Κώστας Ι. Περδίκης

 

 

                                                  Στο τραίνο

 

Το τραίνο με τα πολλά βαγόνια έτρεχε καταμεσίς στον κάμπο. Αγκομαχούσε και από το χοντρό φου­γάρο του ο μαύρος καπνός έβγαινε ντουμάνι. Κάπου, κάπου το δυνατό του σφύριγμα έσπαγε τη σιγαλιά.

Εκείνος, συνήθως, ανέβαινε στον σταθμό της Αμα­λιάδας. Γύρω στα εξήντα, καλοβαλμένος, με ένα ξεχαρ­βαλωμένο βιολί, παρουσιαζόταν από το βάθος του βα­γονιού.

Περπατώντας στον διάδρομο, ανάμεσα στα ξύλινα καθίσματα, σταμάταγε για λίγο και έπαιζε μερικές δο­ξαριές, κουτσά στραβά, όπως είχε μάθει. Με λίγη καλή θέληση καταλάβαινες ότι επρόκειτο για το «σαν πας στην Καλαμάτα και ρθεις με το καλό». Ύστερα, με τη θήκη του βιολιού του ανοιχτή, τον ακούγαμε να  επα­ναλαμβάνει  την ίδια φράση:

«Αχ ρε παιδιά, βοηθάτε κι εμένα τον βασάνη».

Από το όλο σκηνικό εκείνο το «βασάνης» ήταν που έκανε τη διαφορά. Μερικά φραγκοδίφραγκα πέφτανε στη θήκη του και περνώντας απ’ όλα τα βαγόνια έφτανε και στο τελευταίο.

Την ίδια στιγμή το τραίνο έμπαινε στον σταθμό του  Πύργου. Εκεί, ο βιολιστής μας, ο «βασάνης», κατέ­βαινε και τον χάναμε.

Την άλλη στιγμή ο ελεγκτής των εισιτηρίων εμφα­νιζόταν στον διάδρομο. Φόραγε σκούρο μπλε κου­στούμι και στο κεφάλι του πηλίκιο με χρυσό σιρίτι και το μεταλλικό σηματάκι των «ΣΠΑΠ». Μας πλησίαζε με ύφος σοβαρό, ανάλογο της θέσης του και άπλωνε το χέρι του, ζητώντας να ελέγξει το ει­σιτή­ριό μας.

Του το δίναμε, ένα καρτάκι τόσο δα μικρό κι εκεί­νος με το εργαλείο του, κάτι σαν μικρή τανάλια, το τρύ­παγε και μας το επέστρεφε. Όλα καλά λοιπόν, το τα­ξίδι μας ύστερα από τον έλεγχο, θα συνεχιζόταν κα­νονικά. Μια μικρή τρυπούλα, σε σχήμα τριγώνου, πάνω στο εισιτήριό μας, το πιστοποιούσε τώρα πια πε­ρίτρανα…

 


Ροή