Η ΓΛΩΣΣΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΜΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΛΕΕΙ Η ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΟΣ ΗΡΑ ΑΛ. ΚΑΖΟΓΛΗ ΣΤΗΝ *ΑΥΓΗ* ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ
Το Χρονογράφημα της Δευτέρας
με την Ήρα Αλ. Κάζογλη
Ό,τι δεν μπορούμε να πούμε
Τελευταία λέγονται κι ακούγονται τόσα πολλά και με τέτοιο τρόπο, που ίσως δεν μπορούμε να τα επεξεργαστούμε. Η στήλη εντυπωσιάζεται με τον τρόπο έκφρασης των ανθρώπων, που τις περισσότερες φορές εκφράζει τη μοναδική χαρακτηριστικότητα του καθενός, όπως θα έλεγε κι ένας καλοπροαίρετος ψυχολόγος.
Πάντα η γλώσσα ήταν ο καθρέφτης μιας κοινωνίας. Και η εκπαίδευση που μας τη μάθαινε, ήταν ο καθρέφτης των καιρών, το εργαλείο ενός πολιτισμού απέναντι στους υπόλοιπους, με τους οποίους έπρεπε να συμβιώσουμε. Κι εμείς, βέβαια, οι Έλληνες, ήμασταν η ρίζα του ευρωπαϊκού πολιτισμού, και με αυτή τη περίεργη αλαζονεία πορευτήκαμε στους αιώνες.
Τώρα μάλλον τα πράγματα άλλαξαν. Οι παλιότεροι, μεγαλώνοντας, νιώθουμε πως οι σκέψεις μας δεν αντέχουν να γίνουν λέξεις της αρχαιότερης γλώσσας του δυτικού πολιτισμού. Γίνονται ξεπερασμένες, μια μάταιη προσπάθεια να ελέγξουμε το μέλλον κι ένα βάρος στο παρόν. Όσοι δεν τρέφουν τέτοιες ανησυχίες, είναι πιο ευτυχείς.
Με μια αίσθηση χάους, αποτυπώνουν τις σκέψεις τους με λεκτικές κραυγές, απότοκο μιας οργισμένης ανάγκης για εκτόνωση. Σαν μια απελπισμένη ανάγκη για έλεγχο ενός εσωτερικού χάους.
Ίσως η έλλειψη τρόπων σωστής διδασκαλίας της γλώσσας να είναι η αιτία. Ίσως ο τρόπος έκφρασης να είναι κάτι προκλητικά προσωπικό. Ίσως, πάλι, η επικοινωνία με κραυγές να είναι πιο εύκολη από την αναζήτηση των λέξεων. Ή από το να κρατήσουμε για τον εαυτό μας ό,τι δεν μπορούμε να πούμε.
Η.Κ.
