ΕΝΑ ΝΕΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΑΝΚ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΑΔΕΡΦΙΚΟ ΤΟΥ ΦΙΛΟ ΚΩΣΤΑ ΣΠΥΡΟΥ (ΑΔΕΛΦΟΣ ΤΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΠΥΡΟΥ) ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΔΟΚΗΤΟ ΧΑΜΟ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΚΥΡΙΑΚΗ 12 ΙΟΥΛΙΟΥ 2026 ΣΤΗ ΝΗΣΟ ΙΟ
καθώς περνούν τα χρόνια
Αφιερωμένο στον αδερφικό μου φίλο Κώστα Σπύρου


Μετά από ένα χρόνο επέστρεψα στη θάλασσα
σ΄ εκείνη που πήγαινα από παιδί
κι έχω ατελείωτες ιστορίες να θυμάμαι.
Πονάνε οι αναμνήσεις όταν αλλάζει όψη ένα τοπίο
κι ακόμα πιο πολύ νιώθεις τον πόνο κατάστηθα
να βλέπεις τώρα το ίδιο τοπίο σε μια απέραντη ερημιά.
Καθώς περνούν τα χρόνια δεν αλλάζουν όψη μόνο τα τοπία
και οι άνθρωποι αλλάζουν σε πολιτείες νεκρές
η αγάπη το συναίσθημα ο πόνος η χαρά πάνε κι έρχονται
σαν το κύμα της θάλασσας το ερωτικό πολλών υπάρξεων
και σ΄ εκείνο το μεγάλο βράχο θα πεις τα μυστικά σου.
Τα χρόνια τα καταλαβαίνεις που διαβαίνουν μαζί σου
όταν αντικρίζεις ένα αγαπημένο τοπίο και συλλογιέσαι
πώς είναι μπορετό κάτι που αγαπάμε ν΄ αλλάζει μορφή
και να παίρνει άλλο σχήμα με τα βράχια που βουλιάζουνε
κάτω από την άλλοτε ξανθή άμμο που έγινε βαθιά γκρίζα.
Τα πρόσωπα που αγάπησες όταν τα δεις μετά από χρόνια
καταλαβαίνεις το πέρασμα του χρόνου όπως και στα τοπία
που γερνάνε και μαραζώνουν δίχως ρυτίδες
εκεί μαθαίνεις τη ζωή και βλέπεις την αλήθεια
και όχι όταν κοιτάζεις το πρόσωπό σου στον καθρέφτη.
Η θάλασσα χρόνο το χρόνο τρώει από τη στεριά
λιγοστεύει ο γιαλός και αλλάζει όψη το τοπίο
φίλοι ντόπιοι και ξενιτεμένοι λιγοστεύουν κι αυτοί
και σήμερα χάσαμε άλλον ένα.
Ποίηση ΑΝΚ : <<καθώς περνούν τα χρόνια>>
Άγιος Ανδρέας Κατακόλου
12 του Αλωνάρη μήνα 2026