Το ποίημα της Κυριακής *** Ο Χάρης Μελιτάς «απολογείται» *** Γράφει η Καλλιόπη Ι. Δημητροπούλου, Φιλόλογος – ποιήτρια – συγγραφέας
Το ποίημα της Κυριακής
Ο Χάρης Μελιτάς «απολογείται»

Γράφει η Καλλιόπη Ι. Δημητροπούλου
Φιλόλογος, ποιήτρια, συγγραφέας
ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΧΑΡΗ ΜΕΛΙΤΑ
Το ΛΟΓΟτεχνείο έχει παρουσιάσει και προγενέστερα το εργοβιογραφικό σημείωμα του σύγχρονου ποιητή Χάρη Μελιτά. Θα αρκεστούμε σε μια σύντομη αναφορά.
Ο Χάρης Μελιτάς, Αρχιτέκτων Μηχανικός Ε.Μ.Π., τ. καθηγητής της Ανωτάτης Σχολής Παιδαγωγικής και Τεχνολογικής Εκπαίδευσης,γεννήθηκε στην Αθήνα, με καταγωγή από τα Κύθηρα.
Έχει εκδώσει 18 συλλογές με ποιήματα, μία συλλογή διηγημάτων και την επίτομη Ιστορία της Τέχνης (Ο.Ε.Δ.Β.). Βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών το 2020, για την ποιητική του συλλογή Εξαιρέσεις.
Για προσωπικό και κοινωνικό προβληματισμό το ακόλουθο ποίημα:
ΑΠΟΛΟΓΙΑ, ΧΑΡΗΣ ΜΕΛΙΤΑΣ
Τι με κοιτάτε σαν το φάντασμα της όπερας;
Ομολογώ!
Εγώ
ο ίδιος σκότωσα
τον Λόρκα, τον Λαμπράκη, τον Αλιέντε
τους Κένεντι, τον Λένον, τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ
τον Ούλοφ Πάλμε, τον Τροτσκι, τον Γκεβάρα
τον Πέτρουλα, τον Παύλο, τον Αλέξη.
Εγώ
απήγαγα κρυφά
τον Οτσαλάν, τον Μόρο, τον Μαδούρο.
Εγώ
αρνήθηκα τη χάρη στα παιδιά
στον Ευαγόρα, στον Μιχάλη, στον Ανδρέα
γυμνή βασίλισσα στου χάρτη τη σκακιέρα
ωχρά κηλίδα στου Χάρντινγκ την καρδιά.
Με τη σιωπή μου.
Με την ανοχή μου
Με την ποίηση…
ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ
Το ποίημα ή καλύτερα ο ποιητής Χάρης Μελιτάς κάνει μια πολιτική εξομολόγηση, γράφει ένα δριμύ κατηγορώ σε πρώτο πρόσωπο. Το «Εγώ» δεν δηλώνει, βέβαια, στην κυριολεξία ενοχή αλλά υποσυλλογική συνενοχή. Ο απλός πολίτης, ο αναγνώστης, μέσω της σιωπής, της ανοχής και ακόμη και της ποιητικής τέχνης (ο τελευταίος στίχος λειτουργεί ως αμφισβήτηση της αυτάρκειας της τέχνης), συμμετέχει παθητικά στην ιστορική βία. Με τη χρήση επαναλήψεων, την απαρίθμηση, αλλά και την τεχνική του σαρκασμού και της ειρωνείας , η παράθεση δολοφονημένων και διωκόμενων πολιτικών και συμβολικών προσώπων παγκοσμίως δημιουργεί την αίσθηση διαχρονικής και συστημικής καταπίεσης. Η εξουσία υποδηλώνεται χωρίς ηθικό ένδυμα μέσα από παιχνίδι ισχύος. Η βία δεν αποδίδεται μόνο στους θύτες, αλλά και σε όσους δεν αντιστάθηκαν.
Πρόκειται, λοιπόν, για ποίημα αυτοκριτικής και πολιτικής ευθύνης, που μετατρέπει τον αναγνώστη σε κατηγορούμενο.
