Το ποίημα της Κυριακής «Μάρτης», της Μαρίας Σκουρολιάκου *** Γράφει η Καλλιόπη Ι. Δημητροπούλου, φιλόλογος – ποιήτρια – συγγραφέας

Το ποίημα της Κυριακής
«Μάρτης», της Μαρίας Σκουρολιάκου

Γράφει η Καλλιόπη Ι. Δημητροπούλου
φιλόλογος, ποιήτρια, συγγραφέας
Η ποιήτρια Μαρία Σκουρολιάκου
Γεννήθηκε στην Τιθορέα Φθιώτιδας και εργάστηκε στην Εθνική Τράπεζα, απ’ όπου συνταξιοδοτήθηκε ως Διευθύντρια. Ήταν σπουδάστρια του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου στον Ελληνικό Πολιτισμό. Παρακολούθησε πρόγραμμα Δημιουργικής γραφής του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Είναι μέλος του Κύκλου Ποιητών, της UNESCO Τεχνών, Λόγου & Επιστημών Ελλάδος, της Π.Ε.Α, της Ε.Ε.Λ. Ποιήματά της, άρθρα και δοκίμια έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά, έντυπα και διαδικτυακά.
Έχει δημοσιεύσει κριτικές για πολλούς και σημαντικούς ποιητές. Έχει βραβευτεί με το βραβείο «Μάρκου Αυγέρη» της Ε.Ε.Λ το 2017, για την ποιητική συλλογή «Χρώμα Αύριο».
ΜΑΡΤΗΣ
Πρώτη του Μάρτη.
Εξηκοστή του χρόνου ημέρα.
Λωξάνδρας, Ευδοκίας, Ρωξάνης
Χαρισίου, Παράσχου, Ορθοδόξης.
Πρώτη του Μάρτη
κι ο αγέρας
προσκαλεί τη σύναξη των δέντρων.
Ευχές ραίνει τη γη.
Την ανεμώνη
με κεφαλαίο άλφα ζωγραφίζει.
Άσπρη και κόκκινη κλωστή
στο χέρι δένει του παιδιού.
Σε λίγο
θα γράψει στη σελίδα τ’ ουρανού
το πρώτο χελιδόνι.
ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ
Το ποίημα «ΜΑΡΤΗΣ» της Μ. Σκουρολιάκου είναι μια ποιητική σύνθεση ύμνος στην αναγέννηση της φύσης και στην ελπίδα που φέρνει ο πρώτος μήνας της άνοιξης. Συνδυάζει το ημερολογιακό γεγονός με την παράδοση και τον συμβολισμό. Μέσα από μια λιτή αλλά μεστή δομή, η ποιήτρια καταφέρνει με την εικονοπλαστική υποδοχή της άνοιξης να συνδέσει τον χρόνο, τη θρησκευτική παράδοση, τη φύση και τα λαϊκά έθιμα σε ένα ενιαίο σύνολο. Μέσα από 15 στίχους, η ποιήτρια καταφέρνει να «φυλακίσει» την ουσία της ελληνικής άνοιξης, συνδέοντας το παρελθόν με το μέλλον.
Η αναφορά της ποιήτριας στην «Εξηκοστή του χρόνου ημέρα» προσδίδει έναν τελετουργικό χαρακτήρα, ενώ η παράθεση των ονομάτων (Ευδοκίας, Χαρισίου κ.λπ.) συνδέει τη φυσική αλλαγή με το ανθρώπινο στοιχείο και το ορθόδοξο εορτολόγιο της 1ης Μαρτίου.
Ο αγέρας ανθρωποποιείται και λειτουργεί ως «οικοδεσπότης» που καλεί τα δέντρα σε μια «σύναξη», σε μια γιορτή ανοιξιάτικη. Η φύση δεν ανθίζει τυχαία, αλλά ενεργεί και συμμετέχει σε μια οργανωμένη, ιερή υποδοχή της άνοιξης.
Το ευρηματικό στοιχείο του ποιήματος, ότι η ανεμώνη ζωγραφίζεται με «κεφαλαίο Άλφα», λειτουργεί ως μια ισχυρή μεταφορά για την Αρχή της ζωής, αφού το «Α» είναι το πρώτο γράμμα στο αλφάβητο μιας νέας εποχής.
Η αναφορά στο έθιμο του Μάρτη συμβολίζει την προστασία της αθωότητας. Το δέσιμο στο χέρι του παιδιού δηλώνει τη μεταβίβαση της στοργής και της παράδοσης.
Και κλείνει το ποίημα η ποιήτρια με την Υπογραφή της Ελπίδας. Ο ουρανός παρομοιάζεται με μια «λευκή σελίδα» και το πρώτο χελιδόνι που καταφθάνει γίνεται ο «γραφιάς» που έρχεται για να υπογράψει οριστικά τον ερχομό της άνοιξης. Της άνοιξης στον χειμώνα της ζωή μας.