ΟΤΑΝ ΕΙΣΑΙ ΠΑΙΔΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΟΥ ΓΟΛΓΟΘΑ ΠΑΡΑ ΤΗ ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΛΑΜΠΡΗΣ – ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙΣ ΤΟΤΕ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΙΔΙΑ Η ΖΩΗ ΣΟΥ ΓΟΛΓΟΘΑΣ (ΑΝΚ) *** ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ ΤΗΣ ΗΡΑΣ ΑΛ. ΚΑΖΟΓΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ *ΑΥΓΗ* ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ
Το Χρονογράφημα της Δευτέρας
με την Ήρα Αλ. Κάζογλη

Ανάσταση
Για όσους από μας είχαμε την τύχη να είμαστε παιδιά στην επαρχία, η πορεία προς το Πάσχα και την άνοιξη μέσα από την ορθόδοξη Μεγαλοβδομάδα, ήταν μια εμπειρία που τη βιώσαμε με ένταση. Μια εμπειρία σαν τελετουργική μύηση που συνδυάζει ήθη, έθιμα, αρώματα,γεύσεις, μυρωδιές, αλλά πάνω απ’όλα τη διάθεση να πλησιάσουμε ο ένας τον άλλο με αγάπη.
Από τα Θεία Πάθη στην Ανάσταση, ο δρόμος είναι και σήμερα ο ίδιος. Ίδια είναι η πορεία, όπου το πένθος έχει μέσα του την προσμονή της λύτρωσης. Μια αποκαλυπτική αίσθηση συνέχειας, όπου δοξάζεται η ζωή, η ελπίδα. Λύπη, χαρά, Ανάσταση, μέσα σε μοβ βιολέτες, πολύχρωμες λαμπάδες και κόκκινα αυγά.
Κι η γιορτή γίνεται ένα ακόμη σημάδι στη διαδρομή του καθενός μας, το θείο δράμα της άφατης θλίψης μας οδηγεί νομοτελειακά σε μια δοξολογία στη ζωή και στις χαρές της, σ’αυτό για το οποίο αγωνιούμε κι ελπίζουμε, στη λύτρωση από τη φθορά, σε λίγη δυσεύρετη αισιοδοξία. Στη μεταβολή.
Η Ανάσταση δοξάζει αυτό ακριβώς, τη μεταβολή από το σκοτάδι στο φως. Την ώρα που οι καμπάνες σημαίνουν θριαμβικά, το Φως από τις λαμπάδες μας φωτίζει το πιο πυκνό σκοτάδι. Ένας καινούργιος κόσμος έρχεται, μπορούμε να ελπίσουμε το αδύνατο.
Ανήμερα το Πάσχα, οι μαγειρικές παραδόσεις και τα έθιμα που επαναλαμβάνονται, μας δημιουργούν ένα αίσθημα ασφάλειας, η διατήρηση της φλόγας, μια εμπειρία συλλογική. Το γλέντι, το τραγούδι κι ο χορός ξορκίζουν το θάνατο. Γιορτάζουμε, επικοινωνούμε, δημιουργούμε δεσμούς, είμαστε συντροφιά.
Οι ευχές, η μόνη μας καταφυγή. Κι όσοι μας λείπουν, ιερά κειμήλια στις αποθήκες της μνήμης αλλά και παρόντες, αν σηκώσουμε το κεφάλι ψηλά στον ουρανό νιώθουμε το αιώνιο Φως τους.
Η.Κ.