ΟΙ *ΔΟΓΜΑΤΙΚΟΙ* ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΜΕ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΑΡΚΤΗ ΑΔΙΚΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΞΕΓΕΡΘΟΥΝ ΤΑ ΥΠΟΤΑΓΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ (ΑΝΚ) *** ΜΗ ΧΑΣΕΤΕ ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ ΕΝΤΟΝΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΗΡΑΣ ΑΛ. ΚΑΖΟΓΛΗ ΣΤΗΝ *ΑΥΓΗ* ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ
Το Χρονογράφημα της Δευτέρας
από την Ήρα Αλ. Κάζογλη

Θα με στοιχειώνουν για πάντα
Η στήλη σήμερα είναι άκεφη. Αιτία μια φωτογραφία που τράβηξε τη ματιά μου στο διαδίκτυο. Στο φόντο, μια πόλη ερειπωμένη, χαλάσματα, ερείπια κείτονται παντού. Ένα περαστικό φορτηγό καμιόνι. Και μπροστά, μια ρημαγμένη παιδική χαρά με μια σειρά από κούνιες με σίδερα λυγισμένα. Κι εκεί πέντε-έξι μικρά παιδιά να κάνουν κούνια. Να παίζουν και να γελούν. Και τα μάτια τους να λάμπουν. Και κάπου εκεί λυγίζεις και τα μάτια υγραίνονται.
Δεν έχει σημασία ο τόπος, ούτε ο χρόνος, μην το ψάχνετε. Σημασία έχει η στιγμή. Η αξία της φωτογραφίας να ταυτίζει τη σκληρή ειδησεογραφία με το παιχνίδι των παιδιών, το γέλιο τους. Τα παιδιά θέλουν μόνο να παίζουν. Κι ενώ ο κόσμος γύρω τους διαλύεται, μέσα στη σιωπή που μας τρομάζει, αντηχούν γέλια παιδικά που διεκδικούν μια συνέχεια ζωής, που κάνουν τη μοίρα να δείχνει διαφορετική.
Αναρωτιέται κανείς πώς μπορεί ο νους των μεγάλων να γίνει παιδί. Να κοιτάζει με τα αθώα μάτια του τον άλλο καιρό που θα έρθει όταν φύγει αυτός. Να κοιμάται το βράδυ χωρίς βίαια όνειρα που τον ξυπνούν. Να ξεχάσει την παραφροσύνη του θανάτου και να κοιτάζει τη γη, να περιμένει την άνοιξη. Να ζει μικρές, καθημερινές χαρές.
Αυτό ζητάνε και τα παιδιά της φωτογραφίας. Να περάσει αυτός ο καιρός και να έρθει άλλος. Να μπορούν να παίζουν με το χώμα των αυλών κι απ’ τα μανίκια τους να βγάζουν και να φυτεύουν λουλούδια. Να πρασινίσει η άσφαλτος, να φυτρώσει ζωή. Κι αυτά να παίζουν, με τα μάτια τους να λάμπουν.
Σπουδαίος Έλληνας λογοτέχνης με αδογμάτιστη σκέψη έχει πει: “ανήκω στο ανύπαρκτο κόμμα των ποιητών και σαν ανύπαρκτο που είναι δεν χορηγεί ούτε κομματικές ούτε λογοτεχνικές ταυτότητες”. Ταυτίζομαι. Γιατί πάντα πίστευα με έπαρση πως η ποίηση μπορεί να σώσει τον κόσμο. Δεν είμαι, όμως, πια και τόσο σίγουρη. Κι η φωτογραφία αυτή των παιδιών θα με στοιχειώνει για πάντα.
Η.Κ.