Το ποίημα της Κυριακής με το «Εβίβα» του Αντώνη Αντωνάκου *** Γράφει η Καλλιόπη Ι. Δημητροπούλου, Φιλόλογος – ποιήτρια – συγγραφέας

Το ποίημα της Κυριακής
με το «Εβίβα» του Αντώνη Αντωνάκου

Γράφει η Καλλιόπη Ι. Δημητροπούλου
Φιλόλογος, ποιήτρια, συγγραφέας
Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ
Ο Αντώνης Αντωνάκος γεννήθηκε το 1972 στο Αγρίνιο. Σπούδασε μαθηματικά. Ποιήματά του και πεζά έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά και εφημερίδες.
Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, Ισπανικά, Βουλγαρικά και Πολωνικά.
Βιβλία: Το Φθινόπωρο του Στρατιώτη, Η Μυθολογία των Ανώνυμων Κοριτσιών, Αγριοβατόμουρα Πικρά, Η Μουσική των Αγρών, Ο Ακροβάτης τού Τσίρκου, Εκφυλισμός της Ωχράς Κηλίδας, Καλός Λύκος, Τζογάρει η Ποίηση στο Μοίρασμα, Αικατερίνης Θεομηνίες, Μαλακίας Εγκώμιον κ.α
Ας αφυπνιστούμε με τον σαρκαστικό- καταγγελτικό πανηγυρισμό στο ποίημα:
ΕΒΙΒΑ
εβίβα άξιοι δολοφόνοι
εβίβα φασίστες του ντουνιά
εβίβα εφοπλιστές βιομήχανοι ρουφιάνοι
σεις που πλουτίζετε σκοτώνοντας παιδιά
εβίβα τεχνοκράτες υπουργοί
καθάρματα ακαδημαϊκοί
χορτάτοι νταβατζήδες
στο καπιταλιστικό παχνί
εβίβα εσύ μικροαστέ
πρεζάκια καταναλωτή
που κάθεσαι μαστουρωμένος
μπροστά απ’ την τιβί
δουλεύοντας όλη τη μέρα σα σκυλί
διαβάζοντας τ’ αθλητικά
βλέποντας ματς την Κυριακή
βίβα εσύ αγρότη μερακλή
που έσφαξες τον κόκορα
και στην πρωτεύουσα έτρεξες
κι αγόρασες κελί.
ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ
Ο Αντώνης Αντωνάκος δημιουργεί ένα κείμενο κοφτερό μαχαίρι, με πολιτικό, με σαρκαστικό, καταγγελτικό λόγο και με έντονη ειρωνεία.
Το επαναλαμβανόμενο «εβίβα/βίβα» λειτουργεί αντιστροφικά. Δεν υμνεί αλλά αντίθετα ξεμπροστιάζει όλους τους ενόχους και θυμίζει τη βαρναλική αντιστροφή του εγκωμίου (έπαινος που ισούται με κατάρα) αλλά σε πιο ωμή, αντι-λυρική εκδοχή.
Ενοχοποιεί το καπιταλιστικό και εξουσιαστικό σύστημα καθώς και την παθητική κοινωνική βάση που το συντηρεί. Στον στόχο της κριτικής του μπαίνουν οι φασίστες, η ελίτ (εφοπλιστές, βιομήχανοι, τεχνοκράτες, υπουργοί, απαθείς ακαδημαϊκοί), αλλά και ο μικροαστός -καταναλωτής και ο αγρότης που ενσωματώνεται στο σύστημα της παθογένειας. Η συνενοχή δεν είναι μόνο των «από πάνω» που πλουτίζουν μέσω της βίας και της εκμετάλλευσης, αλλά και των «από κάτω» που αποχαυνώνονται, καταναλώνουν και αποδέχονται.
Με ωμό, αμείλικτο, σχεδόν βίαιο λεξιλόγιο και με την χρήση της υπερβολής, της σωρευτικής απαρίθμησης και το δεύτερο πρόσωπο, στοχεύει στο σοκ και την αφύπνιση.
Ο φασισμός δεν είναι τοπικός, είναι παγκόσμιος και καθημερινός. Ο Αντώνης Αντωνάκος κάνει μία ευθεία επίθεση όχι μόνο στην εξουσία αλλά στη συνήθεια, το βόλεμα και την κανονικότητα. Όλοι μπαίνουν μέσα στο κάδρο της ευθύνης.