H ημέρα της Λαμπρής, Διονυσίου Σολωμού *** Γράφει η Καλλιόπη Ι. Δημητροπούλου, Φιλόλογος – ποιήτρια – συγγραφέας
Ο θεμελιωτής της Ειρήνης Ιησούς Χριστός και ο υμνωδός της Ειρήνης Διονύσιος Σολωμός
(Στο Νότιο Λίβανο Εβραίοι στρατιώτες του Σιωνιστικού Ισραήλ βανδάλισαν με σφυρί το άγαλμα του Εσταυρωμένου Χριστού) ΑΝΚ
«Η ημέρα της Λαμπρής»
Γράφει η Καλλιόπη Ι. Δημητροπούλου
Φιλόλογος, ποιήτρια, συγγραφέας
ΕΥΧΕΣ
Χρόνια πολλά,
με την Ανάσταση να φωτίζει τις ψυχές των ανθρώπων.
Ανάσταση στους λαούς που δοκιμάζονται από την πύρινη λαίλαπα της εξουσίας, του φασισμού και των πολεμικών συγκρούσεων.
Λαμπρινές ημέρες στον πιο αδύναμο κρίκο της ανθρώπινης ζωής, στα παιδιά που καταφρονούνται, που υποσιτίζονται, που αδικούνται, που γίνονται θύματα εκμετάλλευσης…
H ημέρα της Λαμπρής, Διονυσίου Σολωμού
Καθαρώτατον ήλιο επρομηνούσε
Της αυγής το δροσάτο ύστερο αστέρι,
Σύγνεφο, καταχνιά, δεν απερνούσε
Τ’ ουρανού σε κανένα από τα μέρη∙
Και από ’κει κινημένο αργοφυσούσε
Τόσο γλυκό στο πρόσωπο τ’ αέρι,
Που λες και λέει μες στης καρδιάς τα φύλλα:
Γλυκειά η ζωή κι ο θάνατος μαυρίλα.
Χριστός Ανέστη! Νέοι, γέροι και κόρες,
Όλοι, μικροί μεγάλοι, ετοιμαστείτε∙
Μέσα στες εκκλησίες τες δαφνοφόρες
Με το φως της χαράς συμμαζωχτείτε∙
Ανοίξτε αγκαλιές ειρηνοφόρες
ομπροστά στους Αγίους και φιληθείτε∙
Φιληθείτε γλυκά χείλη με χείλη,
Πέστε: Χριστός Ανέστη, εχθροί και φίλοι.
Δάφνες εις κάθε πλάκα έχουν οι τάφοι.
Και βρέφη ωραία στην αγκαλιά οι μανάδες∙
Γλυκόφωνα κοιτώντας τες ζωγραφισμένες εικόνες,
ψάλλουνε οι ψαλτάδες∙
Λάμπει το ασήμι, λάμπει το χρυσάφι,
Από το φως που χύνουνε οι λαμπάδες∙
Κάθε πρόσωπο λάμπει απ’ τ’ αγιοκέρι,
οπού κρατούνε οι Χριστιανοί στο χέρι.
Βγαίνει, γιατί στα σωθικά του ανάφτει,
Και για πρώτο απαντά τον νεκροθάφτη.
Κανείς δεν του μιλεί, και δεν του δίνει
Το φιλί το γλυκό που φέρνει ειρήνη.
Πάντα χτυπάει, σαν νάλπιζε εκεί κάτω
Ν’ αγροικηθεί στης κόλασης τον πάτο.
ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ
Το επίκαιρο ποίημα «Η ημέρα της Λαμπρής» του Διονυσίου Σολωμού είναι ένας ύμνος για τη χαρά της Ανάστασης και την αναγέννηση του ανθρώπου και της ζωής.
Η ανοιξιάτικη φύση και ο άνθρωπος παρουσιάζονται από τον Σολωμό μέσα σε φως, γαλήνη και αρμονία. Παράλληλα κυριαρχεί το μήνυμα της αγάπης, της συγχώρεσης και της ενότητας («εχθροί και φίλοι» γράφει ο ποιητής).
Αντίθετα, στο τέλος επικρατεί μια διαφορετική εικόνα: ο άνθρωπος που μένει απομονωμένος, χωρίς να έχει συμμετοχή στη χαρά. Αυτό δηλώνει ότι το βαθύτερο νόημα της Ανάστασης δεν είναι η εξωτερική γιορτή, αλλά η απαίτηση για εγρήγορση και εσωτερική αλλαγή.
Στο ποίημα προβάλλεται η χαρά της ζωής, της φύσης και της πίστης, αλλά ο ποιητής τονίζει ότι χωρίς αγάπη και ηθική αναγέννηση, ο άνθρωπος μένει πνευματικά «νεκρός».
