Ας θυμηθούμε τα παιδικά μας χρόνια και τα αστεία με την Πρωταπριλιά *** Το υπέροχο Χρονογράφημα της ΄Ηρας Αλ. Κάζογλη στην ΑΥΓΗ της Δευτέρας
Το Χρονογράφημα της Δευτέρας
με την Ήρα Αλ. Κάζογλη

Έρχεται Πρωταπριλιά
Βρισκόμαστε πλέον κανονικά στο εαρινό ηλιοστάσιο και στις τελευταίες μαρτιάτικες ημέρες. Με απόλυτη συνείδηση της Σαρακοστής η άνοιξη παλεύει να έρθει, ήδη στην προβληματισμένη πόλη άνθισαν λίγες νεραντζιές που προσπαθούν φιλότιμα να γαργαλήσουν την ανοιξιάτικη όσφρησή μας. Παρ’ όλα αυτά, ο κόσμος άνω κάτω στον απόηχο της εθνικής μας εορτής κι η επικαιρότητα καυτή. Κι έτσι, έφτασε ο πολυτραγουδισμένος Απρίλης κι η μέρα της Πρωταπριλιάς.
Προσωπικά, καλλιεργώ μια ιδιότυπη αποστροφή για τη μέρα της Πρωταπριλιάς, μια μέρα γεμάτη ψέματα. Ίσως γιατί ποτέ δεν μπορούσα να πω καλά ψέματα, από παιδί αποκαλύπτονταν πάντα όλες μου οι αταξίες. Μεγαλώνοντας προσπάθησα να καλλιεργήσω την ικανότητα του ψέματος, αλλά πέρα από κατά συνθήκην προσπάθειες ουδεμία επιτυχία με το ακαταπόνητο θράσος του ψεύδους.
Λαογραφικά μιλώντας, διάβασα πως η πρωταπριλιάτικη «ψευδολογία» παραπλανά ελλοχεύουσες δυνάμεις του κακού, κάνοντάς την να θεωρείται από τον λαό ως σημαντικός όρος μαγνητικής ενέργειας για μια επικείμενη επιτυχία, κάτι σαν μέτρο αλεξίκακο. Ωραία λόγια είναι αυτά, δίνουν μια άλλη διάσταση στα μικρά ή μεγάλα, και κάποιες φορές χαριτωμένα, παραδοσιακά ψέματα. Η βασική ιδέα, ωστόσο, παραμένει η ίδια. Λέμε ψέματα για να παραπλανήσουμε το θύμα μας.
Μέσα όμως στον ενθουσιώδη χαλασμό της αυταρέσκειας όσων χρησιμοποιούν τα ψέματα για να ρυθμίσουν τη ζωή μας, ίσως τελικά η Πρωταπριλιά να μοιάζει σαν μια χαριτωμένη εκδοχή, ένα έθιμο καλοπροαίρετο, ένα αθώο κλείσιμο του ματιού στην αλήθεια. Με αυτές τις σκέψεις, προσωπικά νιώθω λίγο καλύτερα.
Η.Κ.