Το ποίημα της Κυριακής *** Με την “Σαρακοστή μοιχείας” του Αντώνη Δ. Σκιαθά *** Γράφει η Καλλιόπη Ι. Δημητροπούλου Φιλόλογος, συγγραφέας, ποιήτρια
Το ποίημα της Κυριακής
Με την “Σαρακοστή μοιχείας” του Αντώνη Δ. Σκιαθά
Γράφει η Καλλιόπη Ι. Δημητροπούλου
Φιλόλογος, συγγραφέας, ποιήτρια
Η ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ
Η περίοδος της Σαρακοστής (Τεσσαρακοστής), είναι η περίοδος των σαράντα ημερών πριν τη Μεγάλη Εβδομάδα και ξεκινά με την Καθαρή Δευτέρα.
Συχνά οι πεζογράφοι και οι ποιητές εμπνέονται από το θρησκευτικό στοιχείο και το ενσωματώνουν στο έργο τους με την αναφορική ή την ποιητική λειτουργία της γλώσσας.
Ας διαβάσουμε το ποίημα με τον τίτλο “Σαρακοστή μοιχείας” του Αντώνη Δ. Σκιαθά και τις ποιητικές του αλληγορίες από τα στοιχεία της φύσης που προτάσσονται απέναντι στα σύγχρονα κοινωνικά και ηθικά αδιέξοδα.
ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ ΜΟΙΧΕΙΑΣ
του Αντώνη Δ. Σκιαθά
Αυτήν την άνοιξη
άρχισε να σαλεύει
νωρίτερα η νύχτα.
Η είσοδος στον κήπο
ματαίωσε
τους έρωτες
στα λείψανα των πεύκων.
Πρώτα χάθηκε το αγιόκλημα.
Μετά η μάντρα με τα καρφωμένα γυαλιά
που δώριζαν τους πολλαπλασιασμούς
της σελήνης, σ’ όλα τα ακρόκλαρα του κήπου.
Ακολούθησαν οι γαζίες που έγερναν
στη λίμνη και την έβαφαν κίτρινη.
Τέτοιες μέρες
ο μύθος του πνιγμού ήταν περιττός,
το ίδιο και οι σκήτες του κήπου.
Απέμεινε η στάχτη του φεγγαριού
στα δέντρα
και ο Αιώνας
από τους ανθούς του νυχτολούλουδου
στο σάβανο του κήπου,
Μεγάλη Πέμπτη πριν ξημερώσει.
Αυτή την άνοιξη
άρχισε να σαλεύει
νωρίτερα η νύχτα.
Το έστρωσε για τα
καλά ο θάνατος,
καταραμένο σκυλί, που έγλειφε χωρίς αιδώ
τα αχαμνά του.
Από την ανθολογία «Ποιήματα της κρίσης [2008-2018]», εκδόσεις Ιωλκός, 2020, του Κωνσταντίνου Μπούρα.